இலங்கை தோட்டத் தொழிலாளர் ஊதியப் போராட்டம்! தொண்டமான் - நடேச அய்யர்

 Badulla Senathiraja   :  நடேச அய்யர் மற்றும் தொண்டமான் – இலங்கை தோட்டத் தொழிலாளர் ஊதியப் போராட்டம்—
20ஆம் நூற்றாண்டின் ஆரம்ப காலத்தில் இலங்கையின் தோட்டத் தொழிலாளர்கள் மிகவும் குறைந்த தினக்கூலியே பெற்றனர்.
 • 1922 ஆம் ஆண்டு ஆண்களுக்கு தினம் 26 சதம் பெண்களுக்கும் 26 சதம் வழங்கப்பட்டது.
 • 1928 ஆம் ஆண்டு ஆண்களுக்கு 54 சதம் பெண்களுக்கு 43 சதம்வழங்கப்பட்டது.
 • ஆனால் 1931 ஆம் ஆண்டு முதல் முறையாகக் கூலி குறைக்கப்பட்டது: ஆண்களுக்கு 49 சதம்பெண்களுக்கு 39 சதம்
 • 1933 ஆம் ஆண்டு மீண்டும் குறைக்கப்பட்டு ஆண்களுக்கு 46 சதம் பெண்களுக்கு 37 சென்ட் வழங்கப்பட்டது.
 • இந்தக் குறைப்பு 1939 ஜூன் 1 வரை தொடர்ந்தது.
இது தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்கு மிகவும் துயரமான மற்றும் அநியாயமான நிலைமையாக இருந்தது.
சிலோன் இந்தியன் காங்கிரஸ் அமைப்பு
இந்த காலகட்டத்தில் Mahatma Gandhi இலங்கைக்கு விஜயம் செய்து பல இந்தியத் தலைவர்களைச் சந்தித்தார். அவர்களில் ஒருவர் Savumiamoorthy Thondaman.
தொழிலாளர் உரிமைகளைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்ற நோக்கில், அவர்கள் இணைந்து 1939 ஆகஸ்ட் மாதத்தில் Ceylon Indian Congress அமைப்பை உருவாக்கினர்.
1940 ஆம் ஆண்டு இந்த அமைப்பிற்கு பெரும் ஆதரவு கிடைத்தது. தொண்டமான் தலைவராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். கம்பளையில் 100,000க்கும் மேற்பட்ட தொழிலாளர்கள் கலந்து கொண்ட மிகப்பெரிய பொதுக்கூட்டம் நடைபெற்றது.
போராட்டங்களும் அமைதியான எதிர்ப்பும் தொடர்ந்து, 1941 பிப்ரவரி 1 அன்று கூலி உயர்வு கிடைத்தது:
 • ஆண்களுக்கு தினம் 54 சதம்
 • பெண்களுக்கு தினம் 43 சதம்
இது தொழிலாளர் சங்கத்திற்கும் தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்கும் மிகப்பெரிய வெற்றியாகக் கருதப்பட்டது.

கூலி உயர்வு தாமதமானதற்கான காரணங்கள்
தோட்ட நிர்வாகமும் அரசாங்கமும் கூலி உயர்வை தாமதப்படுத்தியதற்காக சில காரணங்களைச் சொன்னது:
 1. இரண்டாம் உலகப் போரின் தாக்கம்
 2. பொருளாதார சிக்கல்கள் மற்றும் வரி கொள்கைகள்
 3. A. E. Goonesinha முன்னெடுத்த “இந்தியர்கள் வெளியேற வேண்டும்” என்ற கோஷம் மற்றும் சுவதேச இயக்கத்தின் அரசியல் அழுத்தம்.
ஆனால் பலர் கருதுவதாவது, உண்மையான காரணம் தொழிலாளர் ஒன்றியம் மற்றும் ஒற்றுமையான போராட்டமே என்பதாகும்.
நிதி ஆதரவு மற்றும் அரசியல் தாக்கம்
அந்த காலத்தில் கூட்டங்கள் மற்றும் இயக்கச் செலவுகளுக்காக ௹பர் 100,000க்கும் மேற்பட்ட தொகை செலவிடப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. அதில் ஒரு பகுதியை தொண்டமான் தனது சொந்த நிதியிலிருந்து வழங்கியதாகவும் கூறப்படுகிறது.
இலங்கையின் இடதுசாரி அரசியல் இயக்கங்களும் தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்கு ஆதரவு வழங்கின.
தோட்ட நிர்வாகமும் அரசாங்கமும் ஆரம்பத்தில் கூலி உயர்வை ஏற்க மறுத்தன. ஆனால் தொழிலாளர்களின் ஒற்றுமையும் வலுவான தலைமைத்துவமும் காரணமாக அவர்கள் இறுதியில் சம்மதிக்க வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது.
நடேச அய்யரின் ஆரம்ப முயற்சிகள்
Natesa Iyer 1931 ஆம் ஆண்டு ஹட்டனில் தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்காக ஒரு தொழிற்சங்கத்தை அமைத்தார்.
அதற்கு முன்பு அவர் A. E. குணசிங்காவுடன் இணைந்து செயல்பட்டார். ஆனால் கருத்து வேறுபாடு காரணமாக 1927 ஆம் ஆண்டு விலகினார். மலையகத் தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்கு தனித்துவமான மற்றும் வலுவான பிரதிநிதித்துவம் தேவை என்று அவர் நம்பினார்.
ஆனால் 1935 ஆம் ஆண்டளவில் அவரது சங்கத்தில் சுமார் 5,000 உறுப்பினர்கள் மட்டுமே இருந்தனர்; பெரும்பாலும் ஹட்டன் பகுதியில்.
இதற்குப் பதிலாக, 1939–1940 காலகட்டத்தில் சிலோன் இந்தியன் காங்கிரஸ் அமைக்கப்பட்டபோது, 100,000க்கும் மேற்பட்ட தொழிலாளர்கள் குறுகிய காலத்திலேயே இணைந்தனர். இதனால் தொண்டமானின் தலைமையும் இந்தியன் காங்கிரஸும் முக்கிய சக்தியாக உயர்ந்தது.
1941 ஆம் ஆண்டின் கூலி உயர்வு தன்னிச்சையாக வழங்கப்படவில்லை. அது ஒற்றுமை, அமைப்புசார்ந்த போராட்டம் மற்றும் வலுவான தலைமைத்துவத்தின் மூலம் பெற்ற வெற்றியாகும்.
(Continue )

 Badulla Senathiraja :  3.       -  Nadesa Iyer and Thondaman 
நடேச அய்யர் மற்றும் தொண்டமான் – 
Plantation Wage Struggles in Sri Lanka
In the early 20th century, plantation workers in Sri Lanka received very low daily wages.
 • In 1922, men earned 26 cents per day and women also earned 26 cents.
 • In 1928, wages increased to 54 cents for men and 43 cents fowomen.
 • However, in 1931, wages were reduced for the first time: 49 cents for men and 39 cents for women.
 • In 1933, wages decreased again to 46 cents for men and 37 cents for women.
 • This decline continued until June 1, 1939.
This situation was very difficult and unfair for plantation workers.
Formation of the Ceylon Indian Congress
During this period, Mahatma Gandhi visited Sri Lanka and met many Indian leaders, including Savumiamoorthy Thondaman. As friends and supporters of workers’ rights, they decided to form a union called the Ceylon Indian Congress in August 1939.
In 1940, the Indian Congress gained strong support from plantation workers. Thondaman was chosen as a leader. A massive gathering of more than 100,000 workers was held in Gampola, showing the strength of the movement.
After organized protests and union action, wages were increased on February 1, 1941:
 • Men’s wages increased to 54 cents per day
 • Women’s wages increased to 43 cents per day
This was considered a major victory for the union and plantation workers.
Reasons Given for Not Increasing Wages Earlier
Plantation companies and the government gave several reasons for not increasing wages during the 1930s:
 1. The impact of the Second World War
 2. Economic difficulties and taxation policies
 3. Political pressure such as the “Indian Out” slogan promoted by A. E. Goonesinha, which supported the “Swadeshi” (Desa Sudesi) movement and favored jobs for local Sri Lankans.
However, many believe that the real reason wages increased after 10 years was the strong union action led by the Ceylon Indian Congress.
Financial Support and Wider Political Influence
It is said that more than 100,000 /:was spent on meetings and organizing activities, much of it from Thondaman’s personal funds. Leftist groups in Sri Lanka also supported plantation workers’ rights during this time.
The plantation companies and government were initially unwilling to accept wage increases. But because of strong worker unity and leadership, they were eventually forced to agree.
Nadesa Iyer and Early Union Efforts
Before Thondaman’s rise, Natesa Iyer had formed a union in Hatton in 1931 to represent plantation workers.
Earlier, he had been associated with A. E. Goonesinha but was expelled in 1927 because he disagreed with Goonesinha’s labor movement policies. Nadesa Iyer believed plantation workers in the hill country needed separate and stronger representation.
However, by 1935, his union had only about 5,000 members, mainly in the Hatton area.
In contrast, when the Ceylon Indian Congress was formed in 1939–1940, more than 100,000 workers joined within a short time. As a result, Thondaman’s leadership and the Indian Congress became the dominant force among plantation workers, overtaking earlier unions.
The wage increase of 1941 was not given voluntarily by plantation companies or the government. It was achieved through organized struggle, strong leadership, and worker unity under Thondaman and the Ceylon Indian Congress.